ΑΓΑΘΟΝ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΑΙ ΤΩ ΚΥΡΙΩ..

Ψαλμὸς ᾠδῆς, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ σαββάτου.

 2 ΑΓΑΘΟΝ τὸ ἐξομολογεῖσθαι τῷ Κυρίῳ καὶ ψάλλειν τῷ ὀνόματί σου, ῞Υψιστε, 3 τοῦ ἀναγγέλλειν τῷ πρωΐ τὸ ἔλεός σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου κατὰ νύκτα 4 ἐν δεκαχόρδῳ ψαλτηρίῳ μετ᾿ ᾠδῆς ἐν κιθάρᾳ. 5 ὅτι εὔφρανάς με, Κύριε, ἐν τοῖς ποιήμασί σου, καὶ ἐν τοῖς ἔργοις τῶν χειρῶν σου ἀγαλλιάσομαι. 6 ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου Κύριε· σφόδρα ἐβαθύνθησαν οἱ διαλογισμοί σου. 7 ἀνὴρ ἄφρων οὐ γνώσεται, καὶ ἀσύνετος οὐ συνήσει ταῦτα. 8 ἐν τῷ ἀνατεῖλαι ἁμαρτωλοὺς ὡσεὶ χόρτον καὶ διέκυψαν πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, ὅπως ἂν ἐξολοθρευθῶσιν εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος. 9 σὺ δὲ ῞Υψιστος εἰς τὸν αἰῶνα, Κύριε· 10 ὅτι ἰδοὺ οἱ ἐχθροί σου, Κύριε, ἰδοὺ οἱ ἐχθροί σου ἀπολοῦνται, καὶ διασκορπισθήσονται πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν, 11 καὶ ὑψωθήσεται ὡς μονοκέρωτος τὸ κέρας μου καὶ τὸ γῆράς μου ἐν ἐλαίῳ πίονι· 12 καὶ ἐπεῖδεν ὁ ὀφθαλμός μου ἐν τοῖς ἐχθροῖς μου, καὶ ἐν τοῖς ἐπανισταμένοις ἐπ᾿ ἐμὲ πονηρευομένοις ἀκούσατε τὸ οὖς μου. 13 δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει, ὡσεὶ ἡ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται. 14 πεφυτευμένοι ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐξανθήσουσιν· 15 ἔτι πληθυνθήσονται ἐν γήρει πίονι καὶ εὐπαθοῦντες ἔσονται τοῦ ἀναγγεῖλαι 16 ὅτι εὐθὴς Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ οὐκ ἔστιν ἀδικία ἐν αὐτῷ.


Εις τα όρη ψυχή αρθώμεν..

Ο πόθος της λυτρώσεως παρουσιάζεται υπο μορφήν ροπής εις την μόνωσιν, χωρίς πολλάκις εξήγησιν και απολογίαν, αλλ ώς ακατανίκητος έφεσις ωθεί την ψυχήν εις μίαν μακρινήν ακτήν, εις τας αμολύντους κορυφάς των ορέων, εις αγνώστου.
Είναι ακριβώς το ίδιον συναίσθημα, το οποίον μας έλκει να στραφώμεν εις  τον εσώτερον κοσμον μας, να συνομιλησουμεν με αυτόν, να προσευχηθούμε προς τον Θεόν, ν ακούσωμεν εντός μας την άλαλον αρμονίαν του σύμπαντος, να λυτρωθώμεν εκ των γηΐνων, να εισπεύσωμεν κάτι απο την αιωνιότητα..

+Θεόκλητος Διονυσιάτης

Τόξον δυνατών ησθένησεν..

. Ασφάλισε την καρδιά μου ο Θεός· με δόξασε· μου “άνοιξε” το στόμα μου ενάντια σ᾿ αυτούς που με μισούν· με γέμισε ευτυχία.

2. Δεν υπάρχει άγιος άλλος όσο ο Θεός, ούτε δίκαιος μεγαλύτερος από Εσένα, ούτε κανένας άλλος άγιος όσο εσύ Κύριε.

3. Μη καυχάσθε, μη υψηλοφρονείτε, μη λέτε λόγια υπερήφανα. Μόνο ο Θεός είναι Παντογνώστης και Αυτός μονάχα μπορεί και τελειώνει σίγουρα τα έργα Του.

4. Η δύναμη των ισχυρών, ασθένησε και οι αδύναμοι περιβληθήκανε μεγάλη ισχύ.

5. Πλούσιοι ξέπεσαν και πεινασμένοι έκαναν περιουσία. Μια στείρα απόχτησε εφτά παιδιά και μια πολύτεκνη έμεινε μόνη.

6. Ο Θεός “θανατώνει” και ο Θεός ζωογονεί. Φέρνει τον άνθρωπο έως τον θάνατο, και Αυτός είναι που μας ανεβάζει από τον “Άδη”.

7. Ο Θεός επιτρέπει, ο ένας να πλουτεί, και ο άλλος να φτωχαίνει. Αυτός τον έναν υψοί και τον άλλο ταπεινώνει.

8. Ο Θεός αναδεικνύει τον φτωχό, και αυτόν που γυμνός σέρνεται σαν τον Ιώβ στην κοπριά, τον ανυψώνει, και με τους κυβερνήτες τον καθίζει διάδοχο ένδοξων θρόνων.

9. Ο Θεός εκπληρώνει τις προσευχές, και Αυτός είναι που ευλογεί τα “χρόνια” του δικαίου ανθρώπου!

10. Ο Κύριος “αδυνατίζει” τον αντίδικό Του, είναι ο μόνος άγιος. Ας μη χαίρεται υπερήφανα ο σοφός για το δικό του το μυαλό, ούτε ο ισχυρός για την μεγάλη του ισχύ, ούτε και ο πλούσιος για τα πολλά του τα λεφτά· αλλά αν κάποιος θέλει να καυχιέται ας χαίρεται, γιατί γνωρίζει τον Θεό και αγωνίζεται το θέλημά Του να τηρήσει, σε τούτη την ζωή. Ο Κύριος είναι Δεσπότης του παντός, τα σύμπαντα κατ᾿ εντολήν Του λειτουργούνε· Αυτός είναι ο “δικαστής” όλης της γης, και απ᾿ Αυτόν πρέπει να παίρνουν ισχύ οι διοικούντες. Αυτός είναι που τελικά θα επιβάλλει τον ιδεώδη Βασιλιά, τον Μεσσία, τον Χριστόν Κυρίου!

Βασιλειών Α κεφ 2 (1,10)

Πέραν του Κόσμου..

Σουρούπωνε στο Αγιον Όρος. Ήρχιζεν η βασιλεία του ιώδους χρώματος. Πέραν, προς τας ανθρωπίνας πολιτείας, εις την δεσποτείαν του Κακού, όπου ακόπαστος ο σάλος των καρδιών από τας πτωχάς και ανιαράς προσδοκίας.Όπου η απο τον Θεον αποστασία υφαίνει αδιακόπως τα ψυχικά δράματα και γεννά ακαταπαύστως τους τυρρανούντας ανικανοποίητους πόθους εφημέρων απολαύσεων…
ΜΕΤΑΞΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ
ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ..

Στένων καὶ τρέμων ἔσῃ ἐπὶ τῆς γής..

Θα αναρωτηθεί κάποιος εύλογα ποια η σχέση της εορτής της Πρωτοχρονιας με τον φόνο του Άβελ απο τον Κάιν..

Την αρχη της σύνδεσης θα μπορέσει να την ψηλαφήσει κάποιος αν νοιώσει την παγανιστική καταγωγή που εχει αυτή η συμπαθητική εορτή. Συμπαθητική και θλιμμένη συνάμα.

Το ξόρκισμα του θανάτου και της φθοράς. Δεν εορτάζουμε ουσιαστικά τιποτα.. Προκαταβαλλουμε την εορτη ωστε να διαχυθει στι μέλλον ως ευλογια, ευρωστια, υγεία κλπ.

Ειναι όντως απόλυτα ανθρώπινο και φυσιολογικό. Αντιθετα το να χαιρόμαστε εν μεσω τέτοιας υπαρξιακής δυστυχίας για το ότι εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί δεν θεμελιώνει αιτία εορτασμού.

Απορρίπτω την ορθολογιστικη σκλαβιά της κυνικής αποδοχής της εντροπίας αλλα και την παγανιστική πληθωρα συμβόλων της ημέρας.

Ο Άβελ ο πρώτος νεκρός, εμεις σαν απόγονοι αυτης της κατάρας ας δούμε κατάματα την αλήθεια. Τότε θα ανοιχθεί εμπρός μας η στενή πύλη η απάγουσα στην όντως Ζωή.

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Ο δι εμέ κατ εμέ γεγονώς…

Ὑψοῦτε χεῖρας, σὺν κρότοις ἐφυμνίοις
Μόνον σέβοντα, Χριστὸν ὡς εὐεργέτην
Ἐν τοῖς καθ᾿ ἡμᾶς, συμπαθῶς ἀφιγμένον…

Υψῶστε τὰ χέρια σας μὲ χαρὰ καὶ μὲ ἀγαλλίαση, λατρεύοντας   μοναχὰ τὸν Χριστόν, τὸν εὐεργέτη σας, ποὺ ἦρθε στὸν κόσμο μας συμπάσχοντας νὰ   μᾶς σώσει.

Ολα τοσο ευθραστα

Μελαγχολική υπαρξιακή ποίηση